Własność szlachecka w północno-zachodnich powiatach prowincji Prusy Zachodnie w latach 1772–1834. Spisy

Książka stanowi pierwszy z dwóch zaplanowanych tomów, których celem jest określenie rozsiedlenia, liczebności, a także analiza struktury wewnętrznej własności drobnoszlacheckiej na tle średniej i dużej własności szlacheckiej, jaka zamieszkiwała terytorium północno- zachodnich powiatów Prus Zachodnich. Zakres terytorialny pracy obejmuje przestrzeń, która w XIX wieku w większej części pokrywała się z kaszubskim obszarem etnicznym. Została ona zamknięta w pięciu powiatach wg pruskiego podziału administracyjnego z I poł. XIX w. Są to powiaty: chojnicki (zawierający w swoich granicach późniejszy tucholski), człuchowski, kartuski, kościerski, oraz wejherowski (obejmujący przyszły powiat pucki). Chronologicznie badaniami objęto okres od pierwszego rozbioru Rzeczypospolitej do 1834 r., co wymuszone zostało stanem zachowania źródeł. Na tak obrany zakres chronologiczno- terytorialny pracy, prócz zasobu źródłowego, miała wpływ obecność drobnoszlacheckiej własności ziemskiej.

Obecne opracowanie będące w istocie rzeczy spisem właścicieli dóbr szlacheckich oraz gracjalnych, lennych, chełmińskich i im podobnych, składa się z pięciu przekrojów czasowych (1772/1773, 1780/1781, 1820 i 1832–1834), te zaś są podzielone na pięć wspomnianych już powiatów. W przypadku dóbr drobnoszlacheckich dla 1772/73 r. podano także spisy tzw. osób głównych reprezentujących ludność chłopską. Książka została wyposażona w obszerne indeksy osobowy i geograficzny.